Еден необичен тренд меѓу паровите би можел да ги намали расправиите и стресот во врската

Со години, заедничката вечера се сметаше за темел на хармонична врска, но сè повеќе парови избираат поинаков пат. „Прехранбен развод“ (food divorce) звучи драматично, но нема никаква врска со раскинување; тоа е договор што ги елиминира секојдневните расправии и притисокот околу оброците за некои парови, а експертите тврдат дека тоа дури може и да ѝ користи на врската.

Иако името звучи како почеток на крајот, „прехранбениот развод“ нема никаква врска со разделба. Тој се однесува на договор според кој партнерите престануваат да инсистираат на заеднички оброци – особено вечера – и наместо тоа, самостојно се грижат за својата исхрана (од купување намирници и готвење до нарачување храна) во време што им одговара, пренесува tportal. Вака го опишува ова психологот Британи Вулфорд, коосновач на советувалиштето „Authentic Connections Therapy and Wellness“, за списанието *Real Simple*.

Според Џени Иден Берк, советник за психологија на исхраната, овој феномен е дел од поширок тренд во кој паровите бараат поголема независност и сè повеќе го доведуваат во прашање очекувањето дека мора апсолутно сè да прават заедно.

- Advertisement -

Кога заедничката вечера станува извор на стрес
До неодамна, семејната вечера на иста маса беше непишано правило, но современиот начин на живот често го отежнува тоа. Многу парови имаат различни распореди, апетити и навики во исхраната, што ја претвора координацијата на оброците во логистичка главоболка.

„Во многу домаќинства, двајцата партнери работат со полно работно време, а со оглед на времето потребно за патување до работа и назад, ниту еден од нив не се враќа дома пред шест часот. Готвењето по долгиот работен ден не е релаксирачки начин за поврзување; напротив, често создава уште поголем стрес“, истакнува Вулфорд.

Семејниот терапевт Емили Лонго исто така забележува дека многу парови одамна јадат одвоено без тоа некому да му изгледа необично – на пример, оние кои се соочуваат со попреченост, алергии на храна или целосно некомпатибилни работни распореди.

Дали ова е сигнал за тревога во врската?
Вулфорд не ги смета одвоените оброци за сигнал за тревога сам по себе. Кога секој се грижи за сопствената исхрана, двајцата партнери го добиваат она што навистина им е потребно, а товарот на планирање, пазарување и готвење не паѓа само на еден човек. Проблемот настанува само кога ова ќе стане дел од поширок модел на избегнување и оддалечување во рамките на врската.

Лонго објаснува дека блискоста се гради преку мали, повторливи ритуали во кои партнерите си пренесуваат еден на друг – преку зборови и гестови – дека си значат еден на друг. Заедничките оброци можат да бидат еден од тие моменти, но секако не и единствениот; утринското кафе, заедничката прошетка или разговорот пред спиење ја имаат истата цел.

Колку и да звучи парадоксално, понекогаш помалку време поминато заедно значи поздрава врска. Ако одвоеното јадење ја намалува тензијата, тоа е подобро отколку да се наметнува рутина само за да се одржи она што се смета за „нормално“ или она што го прават „другите парови“. „Не е самиот ритуал на заедничкиот оброк она што ги поврзува паровите, туку заедничкото време и вниманието“, заклучува Берк. Ако распоредите едноставно не се совпаѓаат, Берк предлага заедничка ужина на крајот од денот, кога двајцата партнери се дома. Една чинија пуканки пред телевизорот може да направи повеќе отколку што мислите.

Клучот, вели Лонго, лежи во отворениот разговор за тоа кои ритуали поттикнуваат блискост, а кои станале извор на конфликт. Здравото семејство не се држи до секоја традиција по секоја цена; наместо тоа, ги прилагодува традициите како што се менуваат работните обврски, распоредите и потребите.

„Парот може да јаде одвоено, а сепак да остане длабоко поврзан. Не се одвоените чинии причина за загриженост, туку одвоените животи“, забележува Лонго.