Тајната лабораторија на Кремљ: Што навистина сокрива Русија околу контролата на масите

Многу пред пропагандата на социјалните мрежи, во длабочините на советската тајна полиција постоела друга, многу пософистицирана лабораторија. Таа не работела со алгоритми, туку со хипноза, телепатија и шамански ритуали. И зад неа стоело едно од најпочитуваните имиња во руската наука.

Научникот кој ја отворил вратата

Владимир Бехтерев, познатиот руски невролог и психијатар, поминал цела кариера проучувајќи хипноза, внушување и колективна психологија на толпата. Кон крајот на деветнаесеттиот век тој забележал чуден феномен во руското село, состојба на масовен транс наречена мерячение, слична на народната кликушевина.

Токму тој феномен станал негов влез во еден многу поинаков свет. На триесетти јануари 1920 година, по предлог на самиот Бехтерев, младиот истражувач Александар Барченко бил испратен во Лапонија да го проучи мерячението во регионот на Ловозеро. Бехтерев не можел ни да претпостави каде ќе заврши таа мисија.

Експедицијата што ја промениле историјата

- Advertisement -

Барченко наскоро станал редовен соработник на Институтот на Бехтерев. Од август до ноември 1922 година тој раководел етнографска експедиција во срцето на Колскиот полуостров, во областа на Ловозеро и Сејдозеро, каде живееле саамите. Официјално, целта била научна, проучување на локалните верувања, обреди и шамански практики. Резултатите биле земени толку сериозно што во 1923 година Барченко бил примен како научен консултант во советската академска мрежа.

Но зад научната фасада тлеел друг интерес. Барченко бил опседнат со телепатија, изгубени цивилизации и она што тој го нарекувал древно знаење, скриено кај шаманите на север.

Кога тајната полиција влегла во играта

Токму таа опседнатост го привлекла вниманието на Глеб Бокиј, шефот на Специјалниот оддел на советската тајна полиција. Во 1924 година Бокиј официјално го регрутирал Барченко како експерт за психологија и парапсихологија. Неговата задача, според сведоштвата, била да ги открива вистинските езотерици, јасновидци, медиуми, знахари, шамани и врачари, и да ги стави нивните способности во служба на државата.

Според подоцнежни сведоштва, Барченко раководел со тајна лабораторија за неуроенергетика, сместена во еден од објектите на Московскиот енергетски институт. Таму биле доведувани хипнотизери, гатачи, астролози и екстрасензи, а сето тоа под директен надзор на Бокиј. Целта не била само научна љубопитност, туку потрага по метод за влијание врз човечкиот ум, нешто што денес би го нарекле контрола на масите.

Крајот на приказната

Приказната завршила онака како што завршувале повеќето приказни во тој период. Во 1937 година Бокиј бил уапсен и подоцна застрелан. Неколку месеци подоцна истата судбина го снашла и Барченко. Целиот проект бил избришан, а голем дел од документите останале засекретени до денес.

Факти наспроти легенда

Иако основата на приказната е реална, академската поддршка на Бехтерев за истражувањето на мерячението, официјалната експедиција на Барченко и неговата подоцнежна врска со Бокиј, дел од најсензационалните детали никогаш не биле потврдени со документи. Дури и историчарите признаваат дека поради строгата тајност на архивите, тешко е со сигурност да се утврди колку од легендата за советскиот окултизам е вистина, а колку е изградена подоцна, во годините по распадот на Советскиот Сојуз.

Она што останува неспорно е дека идејата за контрола на човечкиот ум, преку хипноза, внушување или древно знаење на шаманите, не е измислица на модерната ера. Таа веќе еднаш била сериозно земена предвид, во срцето на една од најмоќните тајни полиции во историјата.

Сашо Денесовски