Навика што многумина ја сметаат за здрава може да им наштети на бубрезите

Нова студија на австралиски истражувачи покажа дека физичката активност може значително да ја ублажи акутната и хроничната болка, при што пократките програми со помал интензитет потенцијално даваат подобри резултати од подолгите и понапорни тренинзи.

Новото истражување на австралиски научници укажува на тоа дека физичката активност може значително да ја намали акутната и хроничната болка поврзана со различни здравствени состојби – понекогаш дури и поефикасно од лековите против болки. Сепак, кога станува збор за ублажување на болката, повеќе вежбање не мора нужно да значи и поголем ефект, пренесува Euronews.

Истражувачите од Универзитетот во Аделаида анализираа 157 систематски прегледи кои опфаќаат 2.736 рандомизирани контролирани испитувања и повеќе од 220.000 учесници. Тие заклучија дека физичката активност може значително да придонесе за намалување и на акутната и на хроничната болка.

- Advertisement -

„Кога вежбаме, нашето тело ослободува различни супстанции – вклучувајќи ендорфин и серотонин – кои можат да го намалат интензитетот на чувствуваната болка и да го подигнат прагот на болка“, објасни главниот истражувач Бен Синг, а пренесе N1 Словенија.

Тој додаде дека физичката активност помага во ублажување на воспаленијата и го менува одговорот на мозокот на болка, а истовремено придонесува и за подобрување на расположението. „Во време кога бараме безбедни и ефикасни начини за справување со болката без употреба на лекови, овие резултати даваат силни докази дека физичката активност треба да стане почест дел од третманот на болката“, изјави Керол Махер, виш истражувач на Универзитетот во Аделаида.

Повеќе вежбање не мора да значи помалку болка
Во просек, физичката активност ја намали болката за околу 1,1 поен на скала од нула до десет. Ова претставува намалување што е за приближно 60 проценти поголемо од просечното ублажување забележано кај вообичаените лекови во посебни студии за хронична болка.

Поголемо намалување на болката беше забележано при физичка активност со низок интензитет во споредба со активност со умерен до висок интензитет. Дополнително, пократките програми – со времетраење од околу 12 недели – имаа поголем ефект од подолгите.

„Важно е што откривме дека повеќе вежбање не е нужно подобро. Всушност, пократките програми со помал интензитет доведоа до поголемо намалување на болката, што сугерира дека на луѓето можеби не им е потребно да вежбаат поинтензивно или подолго време за да постигнат значителни придобивки“, рече Синг. Истражувачите исто така забележаа дека програмите што вклучуваат помалку од 120 минути вежбање неделно биле поефективни од оние со поголем неделен обем на активност. Ова може да биде значајно за лицата со хронична болка, за кои големо количество вежбање може да изгледа недостижно.

И покрај овие наоди, студијата предупредува дека физичката активност сè уште недоволно се користи како метод за справување со болката. Здравствените работници ретко ја препорачуваат со истата прецизност како што ги препишуваат лековите.

„Физичката активност не треба да се смета за универзално решение.“
Авторите на студијата сметаат дека на здравствените работници им се потребни јасни насоки кои ќе одредат не само дали вежбањето помага, туку и кои видови физичка активност се соодветни за одредени пациенти и како тие ефективно да се препишат.

Во исто време, тие предупредуваат дека физичката активност не треба да се смета за универзално решение, ниту пак треба да се очекува дека болката целосно ќе исчезне. Ефектот зависи од низа индивидуални фактори, вклучувајќи ја основната здравствена состојба што ја предизвикува болката, физичката подготвеност на лицето и доследноста во следењето на програмата, пренесува Euronews.