Без значителни капитални инвестиции, пазарот на бакар се соочува со проектиран недостиг на снабдување од 20 милиони метрички тони до 2050 година и ризик од сериозен недостиг што би го забавил преминот кон електрификација

Без значителни капитални инвестиции, пазарот на бакар се соочува со проектиран недостиг на снабдување од 20 милиони метрички тони до 2050 година и ризик од сериозен недостиг што би го забавил преминот кон електрификација, оцени во својот извештај „Перспектива на транзициски метали“ на „Блумберг Њу Енерџи Фајнанс“(BNEF) објавен вчера.

Рудниците за бакар, според проценките објавени во извештајот имаат потреба од околу 332 милијарди долари нови инвестиции за да избегнат иден шок во снабдувањето.

-Се очекува пазарот да влезе во дефицит до 2028 година, бидејќи побарувачката расте, додека производителите се борат да го надоместат падот на производството – велат аналитичарите на BNEF.

- Advertisement -

Преминувањето од фосилните горива и преминувањето кон електрификација на сè, од автомобили до центри за податоци, го направи бакарот убедливо метал со најголеми ограничувања во снабдувањето меѓу оние вклучени во извештајот.

Се предвидува дека побарувачката поврзана со електрификацијата ќе порасне за 89% на 23,3 милиони тони во 2050 година, што претставува повеќе од половина од вкупната потрошувачка на бакар.

Електричните автомобили, камиони и автобуси, чија употреба брзо ќе расте од 2026 до 2050 година, бараат бакар за мотори, инвертори, батерии, високонапонски кабли и системи за полнење.

Овој црвен метал ќе продолжи да биде баран во градежништвото, индустриското производство и производите за широка потрошувачка, додека центрите за податоци се само „капка во морето од побарувачката за бакар“.

Можеби има многу бакар под земја, но новите рудници и проширувањата на постојните не се активираат доволно брзо за да го надоместат падот на производството во постојните капацитети. Без дополнителни инвестиции, вкупната понуда би можела да се намали за 14,5%, од 30 милиони тони во 2026 година на 25,7 милиони тони до 2050 година. Намалувањето на содржината на бакар во рудата ќе ги зголеми трошоците за производство, додека рециклирањето нема да биде доволно за да го компензира падот на примарното производство.

Дури и ако потребните 332 милијарди долари се инвестираат во нови рудници, дефицитот веројатно ќе продолжи барем до 2043 година, бидејќи потребни се просечно 17 години за да се развие нов рудник за бакар.

Се очекува Чиле да остане најголемиот примарен производител, иако неговото производство ќе падне од 5,8 милиони тони во 2026 година на 4,8 милиони тони во 2050 година, според проценките на BNEF.

Сепак, уделот на земјата во вкупното рударско производство би се зголемил од 24 на 28%, бидејќи производството во другите делови од светот ќе се намалува побрзо.