Пријателството на Путин има граници – Иран токму го откри тоа

Топ Вести - Слушај сега

Додека Техеран беше бомбардиран од американски и израелски бомби во сабота наутро, неговиот највисок дипломат се јави во Москва. На другата страна од линијата, според официјалното руско соопштение, министерот за надворешни работи Сергеј Лавров му изрази сочувство на својот ирански колега и му ветил – вербална поддршка, пишува Политико.

- Advertisement -

Така, Иран стана најновата земја, по Сирија и Венецуела, која од прва рака искуси што значи партнерство со Русија – а што не значи, според Политико.

Откако започна тотална војна во Украина пред четири години, Кремљ реторички се претстави како носител на знамето на таканаречениот мултиполарен свет.

Но, во клучните моменти, неговиот одговор на терен во сојузничките земји беше очигледно слаб додека нивните лидери беа нападнати.

Прво, сирискиот претседател Башар ал-Асад дозна кон крајот на 2024 година дека руската поддршка не го гарантира опстанокот на неговиот режим, додека бунтовничките сили напредуваа кон Дамаск.

Венецуелскиот претседател Николас Мадуро, кој е во американски затвор од почетокот на оваа година, исто така ќе се прашува каде бил Кремљ во неговиот час на потреба.

Иран сега се заканува да стане најновиот пример за јазот помеѓу големите зборови на Кремљ за спротивставување на американската хегемонија и реалноста во која таа хегемонија е сè повидлива.

Само симболична поддршка
За Техеран, млакиот одговор на Москва не треба да биде изненадување.

Знаците се видливи од минатото лето, кога – за време на 12-дневната војна со Израел, која вклучуваше масовен напад на САД врз нуклеарните постројки на Иран – високи руски претставници понудија осуди во изјави, но не и конкретни потези.

Во месеците што следеа, Москва се обиде да ја ограничи штетата.

Таа го бранеше правото на исламскиот режим да ги потиснува протестите, наводно користејќи руска воена опрема и технологија.

Во декември, Русија се согласи да испорача напредни преносни ракетни системи во вредност од 500 милиони евра, додека Техеран се вооружуваше за втор напад на САД, според извештај во „Фајненшл тајмс“.

Москва, исто така, јавно се претстави како посредник меѓу САД и Иран, предлагајќи складирање на залихи од збогатен ураниум на руска територија.

Симболично, иранската и руската морнарица, исто така, одржаа заедничка вежба во Оманскиот Залив овој месец – иако Москва наводно обезбедила само еден воен брод, се наведува во текстот.

Помошникот на Кремљ, Николај Патрушев, потоа објави нови вежби со учество на Кина во Ормутскиот теснец.

Но, кога дојде одлучувачкиот момент во саботата, немаше сомнение дека Москва ќе му дојде на Техеран воено на помош.

Формално, Русија дури и не е обврзана да го стори тоа
Иако Русија и Иран потпишаа договор за стратешко партнерство во април 2025 година, тој не вклучуваше клаузула за меѓусебна одбрана.

„Би сакал да нагласам дека потпишувањето на договорот не значи воспоставување воен сојуз со Иран или меѓусебна воена помош“, објасни рускиот заменик-министер за надворешни работи Андреј Руденко пред руската државна дума во тоа време.

Ова значеше дека, иако Иран ѝ испорачуваше на Москва беспилотни летала и ракети „Шахед“ за време на војната во Украина, Кремљ нема намера да му се придружи на Техеран во водењето уште една војна, пишува Политико.

Во часовите по нападот во саботата, многу корисници на социјалните мрежи се потсетија на коментарите на Путин од јуни 2025 година на Економскиот форум во Санкт Петербург, каде што ја бранеше „неутралната“ позиција на Русија за време на првиот американско-израелски напад врз Иран.

Тој истакна дека најмалку два милиони поранешни советски граѓани живеат во Израел.

„Денес е речиси рускојазична земја. Ние, се разбира, го земаме предвид тој фактор“, рече претседателот во тоа време.

Консолидација на позициите
Неуспехот на Русија да интервенира во Иран е несомнено удар врз нејзиниот углед на глобалната сцена.

Но, тоа би можело да ѝ донесе и одредени воени придобивки.

Москва ќе се надева дека ќе го одвлече вниманието од себе со тоа што ќе го истакне неуспехот на Западот – а особено на САД – да се придржуваат кон меѓународните норми.

Исто така, веројатно е дека дополнително ќе ја зајакне цврстата позиција на Кремљ кон Украина, која постојано ја претставува како одбранбен потег против западната агресија.