Вселенски брод од 58 километри: Дизајниран е да однесе илјадници луѓе од Земјата засекогаш, еве што има внатре

Техничката документација за проектот „Кризалис“ се протега на неколку стотици страници. Детални архитектонски прикази, пресметки на земјоделскиот капацитет, математички модели на ротацијата потребна за создавање вештачка гравитација и предлози за системи за управување дизајнирани да спречат социјална дезинтеграција за време на повеќегенерацискиот живот во изолација.

Овој проект не е класичен технички план, туку сеопфатен преглед на она што е изводливо денес, но и на она што сè уште останува во доменот на непознатото.

Физиката ги диктира димензиите
Централниот инженерски предизвик е вештачката гравитација. Анализите покажуваат дека луѓето почнуваат да се чувствуваат дезориентирани кога ротацијата се поместува над приближно две вртежи во минута. За да се добие гравитација блиска до Земјината со оваа бавна ротација, структурата мора да има огромни димензии.

- Advertisement -

Тимот зад „Кризалис“ замисли структура долга 58 километри, со цилиндри поставени еден во друг и ротирачки во спротивни насоки. Надворешните слоеви би генерирале центрифугална сила од приближно 0,9 од Земјината гравитација, додека контра-ротацијата на внатрешните сегменти би ги намалила структурните напрегања. Модулот за живеалиште се наоѓа во предниот дел од бродот, со заострен профил што го намалува ризикот од судири со меѓуѕвездени честички за време на фазите на забрзување и забавување.

Димензијата од 58 километри не е естетски избор, туку директна последица од физичките ограничувања. Ниту една постоечка орбитална инфраструктура не може да состави таква структура, ниту пак денешните ракетни системи би можеле да ја лансираат од Земјата. Се предвидува да се состави во една од Лагранжовите точки, гравитациски стабилни региони каде што голема структура би можела да остане на позиција со минимална потрошувачка на енергија.

Технологија која сè уште не постои
Chrysalis се потпира на фузиски погон базиран на реакцијата на хелиум-3 и деутериум. Планот предвидува една година забрзување до брзина на крстарење, потоа 400 години постојан лет и последна година забавување. Сепак, од почетокот на 2026 година, не постои функционален фузиски реактор способен да напојува вселенско летало, а камоли систем од ваков обем.Покрај самиот реактор, остануваат отворени прашања за радијатори за дисипација на топлината во вакуумот, долгорочна заштита на системот и одржување во текот на вековите. Проблемот со зрачењето дополнително ја комплицира ситуацијата. Во длабоката вселена, екипажот би бил изложен на галактичко космичко зрачење и сончеви честички со висока енергија. Ефикасната заштита би барала материјали и дебелини што современите транспортни системи не можат да ги обезбедат. Документацијата на Chrysalis потврдува дека сè уште не се развиени соодветни решенија.

Затворен екосистем како најголем предизвик
Можеби најчувствителниот сегмент е целосната еколошка самоодржливост. На Меѓународната вселенска станица, системите за рециклирање на вода достигнуваат ефикасност од близу 98 проценти, но ова е далеку од затворен циклус кој мора да функционира четири века без надворешно надополнување. Експериментите на Земјата со затворени екосистеми покажаа колку е тешко да се одржи стабилен атмосферски состав и рамнотежа на биолошките циклуси на долг рок.

Chrysalis претпоставува целосно интегрирани биолошки јамки, со производство на храна, обновување на водата и контрола на воздухот во еден систем. Такво ниво на стабилност досега не е постигнато во ниедна експериментална средина.