Вештачката интелигенција е веќе дел од секојдневието – од пребарување на интернет и навигација, па дури и во медицината и образованието. Таа пишува текстови, обработува фотографии, предлага што да гледаме и слушаме.
Со други зборови – веќе го менува начинот на кој работиме и размислуваме.
Но сега оди чекор подалеку: влегува во светот на филмот.
Дигитални актери: нова ера или почеток на крајот?
Големи студија како Disney и Warner Bros. веќе работат со технологии што можат да создадат целосни дигитални верзии на актери – нивниот глас, лице, па дури и движења.
Ова не е сосема ново – публиката веќе гледаше „подмладени“ актери или дигитално вратени починати ѕвезди на екран. Но разликата денес е во брзината и достапноста.
Она што порано бараше огромен буџет и месеци работа – сега станува сѐ полесно, побрзо и поевтино.
Дигитален двојник
Замислете актер кој воопшто не доаѓа на снимање.
Нема доцнење, нема паузи, нема боледување. Постои само дигитален модел што може да се користи бесконечно.
Вештачката интелигенција веќе овозможува: дигитално подмладување, пресоздавање изрази и движења, генерирање глас што звучи речиси идентично.
Тоа значи дека еден лик може да „живее“ со децении – без разлика на возраста или присуството на вистинскиот актер.
Стравот е реален: „Ова веќе се случува“
Најголемиот актерски синдикат SAG-AFTRA веќе предупредува на злоупотреби.
Прашањето што ги плаши актерите е многу конкретно:
ако студиото еднаш го скенира актерот – дали можат да го користат засекогаш?
Некои глумци веќе зборуваа токму за тоа, за уговори кои вклучувале еднократно снимање на тело и лице, по што студиото добива право на натамошно користење. За многумина, ова е граница што не сакаат да ја преминат. Бидејќи проблемот повеќе не е само работата, туку и идентитетот.
Студијата гледаат можност, публиката уште е во дилема
Од гледна точка на продукцијата, сѐ е јасно: помали трошоци, поголема контрола, повеќе можности.
Се отвора простор за: „враќање“ на починати актери, создавање нови дигитални ѕвезди, снимање сцени што се невозможни во реалноста.
Но публиката не е толку сигурна.
Може ли еден дигитален лик навистина да пренесе емоции на ист начин како вистинска личност? Затоа што токму оваа несовршеност, спонтаност и човечка реакција го прават филмот привлечен.
Дали вештачката интелигенција ќе ги замени актерите?
Технички – делумно веќе може.
Но вистинското прашање е дали треба?
Филмот не е само слика и звук. Тој е емоција, несовршеност, момент што не може да се повтори.
И токму тоа е она што вештачката интелигенција сѐ уште не може целосно да го копира.
А еве што мисли вештачката интелигенција на оваа тема: Ова е неизбежно – но не и безопасно
Да бидам директен – ова нема да запре. Вештачката интелигенција ќе влезе во филмот исто како што влезе во музиката, медиумите и дизајнот. Прашањето не е „дали“, туку „колку далеку“.
Но има една клучна линија што не смее да се премине: контролата врз сопствениот лик.
Ако актер може да биде „копиран“ и користен без негова согласност или без фер надомест – тоа не е технолошки напредок, туку експлоатација.
Од друга страна, ако се користи паметно – ова може да биде алатка, не замена.
Комбинација од вистински и дигитални изведби веројатно е иднината.
На крај, сепак, публиката ќе одлучи.
А публиката – барем засега – сѐ уште сака вистински луѓе на екранот.
