КАКВИ ВОЗРАСНИ СТАНУВААТ ДЕЦАТА КОИ ПОРАСНАЛЕ СО ВИКАЊЕ?

Проблемот не е само во самото викање, туку и во тешкотиите со контролирањето на емоциите поради кои родителите често го креваат гласот. Повремена бурна реакција предизвикана од стрес или фрустрација не е исто што и растењето во дом во кој викањето е секојдневие. Таквата средина кај децата може да создаде чувство на несигурност и постојана претпазливост, а некои од обрасците на однесување можат да ги пренесат и во зрелоста.

Криење на вистинските чувства

Ако детето научи дека изразувањето загриженост или незадоволство може да предизвика лутина, со текот на времето може да почне да ги потиснува сопствените чувства. Во зрелоста, таквите луѓе често избегнуваат конфликти и ги занемаруваат сопствените потреби за да го зачуваат мирот. Може да им биде тешко отворено да зборуваат за она што ги мачи бидејќи и понатаму очекуваат лутина, казна или отфрлање.

Немир во стресни ситуации

Возрасните кои растеле со често викање можат да бидат особено чувствителни на стрес. Кога нешто не оди според планот или ќе забележат дека некој е вознемирен, брзо очекуваат најлош можен исход. Некои реагираат одбранбено или влегуваат во конфликти, додека други стануваат исклучително немирни. Бидејќи како деца научиле да ги потиснуваат чувствата за да го одржат „мирот во домот“, подоцна може потешко да се справуваат со напнатоста.

Повеќе за ова прочитајте на порталот „Мајка и дете“.