Секогаш кога телото произведува енергија, тоа „светнува“ на микроскопско ниво

Навикнати сме да го гледаме човечкото тело како сложен хемиски систем, но новите истражувања отвораат речиси неверојатна перспектива – можеби не сме само „биохемиски машини“, туку и биолошки извори на светлина.

Научниците открија дека нашите клетки, поточно митохондриите во нив, емитуваат исклучително слаби светлосни честички познати како биофотони. Додека дел од научната заедница ги смета за обичен нуспроизвод на метаболизмот, сè повеќе истражувачи веруваат дека овие емисии претставуваат софистициран систем за пренос на информации кој допрва треба да се дешифрира.

Биофотоните се дефинираат како ултраслаба емисија на фотони во видливиот спектар што ја создаваат живите организми. За разлика од биолуминисценцијата кај светлечките медузи, оваа светлина е толку слаба што не може да се забележи со голо око и се регистрира само со исклучително чувствителни детектори. Сепак, таа е постојано присутна – секоја клетка во човечкото тело емитува ваква микроскопска светлина додека ги извршува своите метаболички процеси. Клучниот извор на оваа емисија се митохондриите, каде што се одвива производството на енергија.

- Advertisement -

Во текот на овие процеси доаѓа до оксидативни реакции кои предизвикуваат возбудување на електроните, а нивното враќање во стабилна состојба резултира со ослободување на фотони. Со други зборови, секој пат кога телото произведува енергија, тоа истовремено „светнува“ на микроскопско ниво.

Идејата за ваков тип зрачење не е нова. Уште на почетокот на 20 век, рускиот биолог Александар Гурвич зборувал за „митогенетско зрачење“, а подоцна, во 1970-тите години, германскиот биофизичар Фриц-Алберт Поп прв експериментално го потврди постоењето на биофотоните и го воведе самиот термин. Оттогаш, бројни истражувања покажуваат дека сите живи организми, од бактерии до луѓе, емитуваат ваков вид светлина. Но, најважното прашање што и понатаму ги интригира научниците е дали оваа светлина е само нуспојава или има конкретна биолошка функција.

Сè поголем број научни истражувања укажуваат на можноста биофотоните да играат клучна улога во комуникацијата меѓу клетките. Според некои докази, оваа светлина може да влијае врз соседните клетки, менувајќи ја нивната електрична активност и однесување. Дополнително, одредени истражувања укажуваат дека биофотоните би можеле да бидат дел од таканаречениот „набљудувачки ефект“, при што една клетка може да влијае врз друга без директен контакт, преку електромагнетни сигнали.

Дел од научниците ја разгледуваат можноста дека ваква светлосна комуникација би можела да постои и во мозокот, меѓу невроните, како дополнителен систем покрај веќе познатите електрични и хемиски сигнали.

Иако научната заедница останува внимателна додека не се утврди точната функција, овие истражувања отвораат нови хоризонти кои би можеле суштински да го променат нашето разбирање за свеста и функционирањето на човечкиот организам.