Фарсата на прислушувањето: Циклус на лаги без крај

Зошто ВМРО-ДПМНЕ истовремено тврди дека обвинителството ги има доказите, а од друга страна бара истрага?

Контрадикциите во наративот

Прес-конференцијата на Бране Петрушевски покрена неколку критички прашања кои бараат појаснување:

1. Двојната логика

• Тврдење: “Обвинителството ги има деталите за прислушувањето”
• Барање: Обвинителството да покрене истрага
• Прашање: Зошто треба истрага ако веќе постојат детали?

2. Селективното информирање

Ако ВМРО-ДПМНЕ располага со конкретни информации за прислушувањето, зошто не ги презентира јавно? Наместо тоа, се користат неодредени формулации како “според сознанијата на ВМРО-ДПМНЕ”.

3. Улогата на АНБ

- Advertisement -

Клучно прашање: Зошто АНБ, која сега е под контрола на ВМРО-ДПМНЕ, не ги декласифицира и објавува наводните докази за прислушувањето што се случувало во претходниот период?

Можни објаснувања

А) Политичка манипулација

Прес-конференцијата може да биде дел од поширока стратегија за:

• Скренување на вниманието од тековни проблеми
• Мобилизирање на јавното мислење
• Подготовка на терен за идни политички потези

Б) Правна тактика

Можно е да се работи за правно-процедурална тактика каде:

• Се тестира реакцијата на јавноста
• Се врши притисок врз правосудните институции
• Се подготвува основа за идни правни постапки

В) Недостаток на конкретни докази

Најкритичкото објаснување би било дека:

• Не постојат конкретни докази
• Обвинувањата се базирани на претпоставки
• Се користи стратегија “напад е најдобра одбрана”

Прашањата кои остануваат

1. Зошто сега? Што се случи што овие информации се презентираат токму сега?
2. Каде се доказите? Ако постојат “сознанија”, зошто не се презентираат конкретни факти?
3. Зошто не АНБ? Зошто агенцијата која е под нивна контрола не ги објавува доказите?
4. Дали има селективност? Зошто се фокусираат само на периодот 2019-2024, а не и на претходните?

Историскиот контекст: Континуитет на злоупотреби

Анализата станува уште покритична кога се земе предвид долгорочната пракса на безбедносните служби во Македонија. Од осамостојувањето на државата па до денес, незаконското прислушување е константа која ги надминува партиските поделби.

Фарсата на “правдата”

• Реалност: Ниту една судска завршница за “големите ува”
• Реалност: Ниту една сатисфакција за нелегално прислушкуваните новинари
• Реалност: Континуитет на истите практики под различни власти

Вистинската слика

Кога експерт по безбедносни системи, кој лично е жртва на незаконско прислушување од различни власти, укажува на контрадикциите – тоа не е теоретска анализа, туку сведочење од прва рака.

 Циклусот на лагата

Прес-конференцијата на Петрушевски е дел од еден поширок, циничен циклус каде:

1. Секоја власт користи безбедносни служби за свои цели
2. Секоја опозиција се жали на злоупотреби
3. Никогаш нема вистинска одговорност
4. Секогаш се повторува истиот образец

Фактот што владејачката партија, која контролира клучни безбедносни институции, наместо да презентира докази, организира прес-конференции со обвинувања, е класичен пример на политичко лицемерство.

Граѓаните и новинарите се жртви на систем кој никогаш не се реформира, туку само менува кој го злоупотребува. Оваа фарса навистина има почеток, лага и крај – но крајот никогаш не доаѓа.

Сашо Денесовски