„За леб — решетки, за милиони — перница”!Кога „историското предавање” стана историска брука

Топ Вести - Слушај сега

Кога „историското предавање” стана историска брука

- Advertisement -

Беше замислено како сцена од трилер во режија на власта. Артан Груби, некогашниот потпретседател на Владата, „доброволно” се предава. Камери, изјави, патос. Власта требаше да ја одигра улогата на неподмитлив борец против криминалот, а Груби — улогата на доказот дека никој не е над законот.

Испадна комедија. Или поточно — трагедија за граѓаните кои сè уште наивно веруваат дека правдата е слепа.

Осум милиони евра. Домашен притвор.

Нека се апсорбира таа бројка. Осум милиони евра — пари кои, според обвинението, биле извлечени од државната каса, од џебовите на секој даночен обврзник во оваа земја. И казната? Домашен притвор. Седи дома,ќе застари. Можеби со убаво кафе и поглед низ прозорец.

Во истата држава, во исто време, луѓе седат во притворски единици затоа што украле прехранбени производи. Триесет дена притвор за леб. Ни симбол, ни метафора — туку буквален факт кој оди во прилог на сè она што граѓаните го мислат за македонскиот правосуден систем, но го кажуваат само меѓу себе.

„Доброволното предавање” — PR акција без поента

Кога некој се предава „доброволно”, тоа треба да носи порака: системот е толку силен, толку неизбежен, што и оние со врски и моќ знаат дека нема каде. Но кога по тоа „предавање” следува мерка со која обвинетиот практично ја задржува слободата — пораката е сосема спротивна.

Пораката е: предај се мирно, ништо нема да ти се случи,веќе видено и со Сашо Мијалков.

Власта која ја режираше оваа сцена не само што не ја глорифицираше себеси — таа ја глорифицираше привилегијата. Ненамерно, но совршено јасно.

Два Македонци. Два закона.

Замислете двајца граѓани пред македонскиот судски систем. Едниот — без работа, без пари, без врски — влегува во продавница и зема леб. Фатен. Притвор. Триесет дена зад решетки, оддалечен од семејството, со досие кое ќе го следи цел живот.

Другиот — со функција, со врски, со адвокати — е обвинет за осум милиони евра штета на државата. Се предава „доброволно”. Мерка? Не го напуштај домот.

Ова не е правосуден систем. Ова е кастински систем со правосудна фасада.

Борбата против криминалот или борбата за слики?

Вистинската борба против криминалот не се мери со прес-конференции и „доброволни предавања”. Се мери со исходот. Со тоа дали пред законот навистина сите се еднакви — или само оние без заштитници.

Денешната власт, која доаѓаше со ветувања за владеење на правото, за крај на заштитништвото, за систем кој не гледа кој си — денес е слика во огледалото на сè она против кое велеше дека се бори.

Груби е дома. Законот е срамот.

Граѓаните заслужуваат правда која не зависи од тоа колку нули има на банкарската сметка на обвинетиот. Сè додека тоа не е случај — секоја власт, без разлика под кое знаме доаѓа, останува само нова верзија на истиот стар проблем.

Сашо ДЕНЕСОВСКИ