Сведочењето на мајката на Ивана ја открива садистичката природа на Стојанче

Во продолжение на денешното судење на осомничениот Стојанче Јовановски, сведочеше Љубица Стојановска, мајката на покојната Ивана Јовановска, која се самоуби заедно со својата малолетна ќерка скокајќи од зграда,

Јавниот обвинител постави прашање за тоа што се случило во август 2025 година.

– Катја остана кај нас во станот, а Ивана отиде во нивниот стан за да земе облека. Кога влегла, Стојанче бил таму, не заминал на работа. Според нејзините зборови, настанала некој вид борба, тој сакал да ѝ ги земе телефоните, да види дали со некого контактирала. Таа имаше модринки и црвенило на вратот, ја давел. Некакао успеала да излезе од станот. Ми се јави мајката на Мартин Саздов, другарот на Стојанче, ми рече дека Ивана била нападната од сопругот и некако успеала да излезе од станот. Таа ме советуваше да пријавам во полиција, затоа што физички била нападната Ивана и не знаеле каде е сега. Јас се јавив во полициска станица Карпош и кажав дека мојата ќерка е нападната од нејзиниот сопруг и не знам каде е сега. Им ја кажав адресата и им го дадов телефонскиот број на Ивана. Полицијата ми кажа да дојдам во полициска станица. Отидов заедно со внуката Катја. Во меѓувреме полицијата стапила во контакт со Ивана и ѝ кажале да дојде со станицата. Се сретнавме таму и тогаш ги видов модринките и црвениото на вратот и отоците од што ја стегал на вратот. Тогаш ја повика инспектор Горан на разговор во посебна просторија, а јас останав со внуката во ходникот. Дојде една службеничка од станицата, во цивил, ја качија горе Катја, ѝ дадоа мала брошура како полицијата треба да постапува. Таа се симна и ме праша дали Катја на нешто е алергична за да ѝ понудат нешто да јаде, да се напие кока-кола. Околу половина час ја задржаа, службеничката ми кажа дека убаво разговарале со Катја, не ја оптоварувавме, зборувавме за полицијата, за правилно однесување и сл. Потоа зборуваме и ние две, разговорот траеше саат ипол. Ивана излезе со инспекторот, кажаа дека е направен записник, а утре Ивана да дојде да го потпише. Си отидовме во нашиот стан. Утредента мојата Ивана не отиде да потпише, од страв. Мамо, ќе помине, рече. Се ќе се среди. Со тоа што веќе сопругот се јави на адвокатот, кој се вика Горан да покрене бракоразводна парница за Ивана од Стојанче. Ивана се согласи. Не сакаше дополнителни нервози, сакаше едноставно, тоа да се заврши мирно и без проблеми, а Катја да биде со неа. Потоа, по неколку дена откако почна бракоразвидната постапка Ивана отиде до Центарот за социјални работи.

- Advertisement -

Обвинителот тука потпраша – Рековте дека ви се јавила мајката на Мартин Саздов. Во каков однос беа Ивана и Мартин?

– Мартин му е колега во пожарна и другар на Стојанче, така и Ивана се запознала со него. Излегувале заедно, со Стојанче и Мартин. Катја ги викаше Саздо, велеше Саздо е добар. Јас сум му благодарна на Мартин, затоа што во август 2025, кога биле на свадба на братучетка на Стојанче во Штип и Ивана сакала порано да се вратат. На враќање, јас така знам, оти требало ноќе да се враќаат, Ивана го згрешила вклучувањето на патот, па се скарале, Стојанче ги избркал од колата Катја и Ивана на автопат, ја удирал, ја клоцал. После Катја ми призна дека и неа ја удрил. Па си заминал со колата и ги оставил на автопат. Ивана се јавила на свекрвата дека е оставена на автопат и побарала да дојде да ја земе. Таа рекла дека ја боли стомак и не може да дојде. Па се јавила на свекорот, исто и тој ѝ рекол не можам да дојдам. Мојот син, пак, беше на одмор, па се јавила на Мартин Саздов, кој живее во автокоманда и тој отишол да ги земе од автопат и ги однел кај него дома. Им благодарам на Мартин и на неговите мајка и татко што ја прибрале. Сабајлето околу 7 ми се јави Ивана, ми побара резервен клуч од станот, јас го имав, оти одев кај нив кога одеа на одмор, за да влезе во станот. Рече дека ќе дојде сестрата на Мартин и јас нејзе ѝ го дадов клучот. Ивана влегла во станот, си зела некои работи, облека и дојде кај нас дома. Му рече на татко ѝ, тато, веќе не можам да издржам. Татко ѝ виде дека има модрици и ѝ рече ова е твоја куќа, колку сакаш остани.

Обвинителот потоа праша како Катја го опишала тоа што се случило на автопатот?

– Катја беше искрено дете и покрај сите проблеми имаше љубов кон татко ѝ. Никогаш за него не рекла лош збор. За случката рече: тато не избрка од кола на автопат и ја удираше мама со клоци, мама беше легната, ја шутираше. Дури и нејзе ја удрил, ама како, колку, не знам. Мартин Саздов ми рече дека Стојанче му рекол дека двете ги натепал.

Обвинителот праша: Дали ви покажуваше Катја како Стојанче ја тепал Ивана?

– Катја клекнуваше, ги ставаше рацете пред лице и кажуваше дека Ивана така клекнувала кога Стојанче ја тепал. Додека беа разделени Ивана и Стојанче, Катја ми кажа, бабо тета Ивана е доба, сестрата на Стојанче исто се вика Ивана, па како може сестрата да е добра, а братот да е лош? Еден ден имаше голем снег, ми рече, може ли денеска да не одам во школо. Беше во патичња, отидовме во блиската продавница ѝ купи чизми за сег, беше пресреќна. Правевме снешковци, ми рече, бабо овој снешко е за тато, овој е за мама, јас ги правам, а ова е за дедо Боже и направи снешко со крст.

Јавниот обвинител праша што се случувало во периодот кога Ивана останала кај родителите дома и почнала бракоразводната парница.

– Ивана беше под голем стрес, секогаш кога ќе ѝ се јавеше Стојанче ѝ трепереше гласот. Таа не се делеше од Катја. Стојанче ќе се јавеше да ја земе Катја, таа ќе се симнеше, ќе почекаше Стојанче да ја земе Катја и седеше доле пред зграда на клупа, во грч, во страв, кога Катја ќе биде вратена и дали ќе ја врати. Отиде во Центар за социјални грижи и праша дали мора да ја дава на видување. Таа секогаш му ја даваше на видување, кога и да побараше. Во ЦСР праша дали може да одредат термин за видување, ѝ рекле не, додека судски не се разведе бракот. Еден ден, кога ја земаше Катја, јас и Ивана бевме заедно, таа ни рече, бабо, мамо, знаете ли дека тато има една друга жена и едно мало машко дете, со нас шетаат во кола? Додаде, мамо таа јадеше нешто во кола и направи трошки, а тато не рече ништо, ништо, а ние да бевме, мамо, нас ќе не избркаше од кола. Кога одеше Ивана со тротинет, не ѝ дозволуваше Ивана да го стави тротинетот во гепек, за да не го извалка гепекот.

Рековте дека Ивана била во грч додека Катја била со таткото. Дали се плашеше од нешто, праша обвинителот.

– Се плашеше дека нема да ѝ ја врати. Ќе речеше, нема нито да ѝ направи, тој ѝ е татко и јас немам право да му бранам да ја гледа. Но, беше во грч дали ќе ја врати.

Колку често доаѓаше Стојанче да ја земе Катја, праша обвинителот.

– Некогаш ќе кажеше ќе дојдам за 10 минти, па немаше да дојде да ја земе. Некогаш и ќе ја земеше. Секогаш сме внимавале да легне на време, оти оди во училиште. Стојанче кога ја земаше, ја носеше нешто да јадат и да ѝ купи нешто, а претходно ништо не ѝ купуваше. Ивана делеше од уста за да ѝ купува на Катја. Можеше да поминат и десетина дена од едно до друго видување, не ја земаше секоја недела. Кога Катја тргна во школо, на учителките им беше пренесено дека родителите се разведуваат, а детето претрпело многу работи, па да не направи некаков испад, ама Катја никогаш не пројавила агресивност кон другарчињата.

Обвинителот ја праша мајката на Ивана за каков татко го смета Стојанче.

– Кога се роди Катја, јас им покажав како се капе бебето, па си тераа заедно со Ивана. Како растеше Катја, понекогаш му велеше не татенце, како да сакаше да ја удри, ама успеваше да се контролира. Искрено, не беше пожртвуван родител. На почетокот да, ама потоа не. Знаеше да отспие, да си оди на тренинзи, а детето бара љубов, да прошетаат и сл. Понекогаш излегуваа, ама ретко.

Колку време остана Ивана кај вас, праша обвинителот.

– Од август 2025, после настанот во Штип, а остана до Свети Никола, наша домашна слава. Тогаш замина во нивниот стан, кај Стојанче и не се врати повеќе кај нас. Тој ден беше со Стојанче, ми се јави да се симнам пред зграда да ја земам Катја, не ни излезе од кола, не смеее ни да ме погледне, ја прашав дали ќе се врати, таа само ги крена рацете. Од Стојанче добив еден поглед полн со омраза. Потоа од медиумите дознав дека била тепана на самиот ден на славата, таа не ми кажа.

Обвинителот праша што се сучувало откако Ивана се вратила во нејзиниот стан со Стојанче.

– Малку се гледавме, малку доаѓаше кај нас. Се јавуваше да ја земеме Катја. Еднаш двапати јас ја земав Катја од школо и ја носев до нивниот стан. Ќе ми речеше Ивана, мамо пушти ја по лифт, ама мене ми беше страв. Ѝ велев не, јас ќе одам со лифтот и ја носев до нивниот спрат. Ивана Или ќе ме чекаше пред лифтот или пред вратата од станот. Катја ќе излезеше од лифтот, јас си одев дома.

Дали доаѓаше Ивана кај вас дома отако се врати да живее со Стојанче, праша обвинителот.

– На многу кратко, колку да ја земе Катја. Ќе слушнев дека на телефон му кажува на Стојане со тресење, еве сум кај моите и веднаш си одеше. На 14 јануари месев баница. Стојанче беше на работа, ги замоливме да дојдат, да направиме ритуал со паричка. Паричката се падна кај син ми, а јас имав паричка во раката и ѝ реков, види Катја има и за тебе. Сите беа пресреќни. Стојанче се јави на телефон. После тоа Ивана го замоли брат ѝ веднаш да ја однесе дома оти Стојанче може да се јави на вибер на камера и да види дека не е дома, туку дека е кај нас.

Дали Стојанче беше љубоморен, дали ја контролораше Ивана, праша обвинителот.

– Да, постојано беше на телефон, ја бараше. Кога Катја требаше да оди на родендени кај другарчиња, Ивана мене ме тераше да ја носам во игротеките, велеше – јас не можам да ја носам, ќе си имам проблем со Стојанче, оти таму ќе има мајки, татковци …

Обвинителот праша во каков однос била Ивана со свекрвата Цветанка, мајката на Стојанче.

– На мојата Ивана сум ѝ велела дека и тие се родители, дека и тие се дедо и баба на Катја, да ги посетува, да оди на родендени. Мајката на Стојанче знаеше да ѝ помогне, кога ќе добиеше некој бокс Ивана, знаеше да ја однесе во болница. Мајката на Стојанче знаеше да ја земе Катја, да дојдат до пред мојата зграда, да ја однесеме до школо, до Песталоци, не оставаше пред школото и да си оди на работа. Имаа добар однос. Знам дека одела Катја на преспивање кај нив, последен пат во февруари. Катја тогаш ѝ рече на баба Цеце, така ја викаше, бабо, знаеш што ми рече тато, имате ли вие памет кај отидовте? Тоа беше една недела пред да се случи ова на 2 март.

Што се случуваше кога Ивана беше хоспитализирана на клиника, праша обвинителот.

– После паричката на 14 јануари, Ивана ми се јави на 15 јануари, рече дека воопшто не ѝ е добро, ќе дојде Цветанка ќе ме носи на лекар. Тоа беше попладне накај 6 саатот. Прашав дали да дојдам и јас. Ивана рече не, ќе завршиме, а Катја ќе ја чува Стојанче. Моето срце не издржа, се спремив и пред нив стасав на Ургентен на Клиника. Дојдоа и Ивана и Цветанка, а со нив беше и Катја. Ја прашав Ивана зошто дошла и Катја, рече дека Стојанче си излегол и немало кому да ја остави. Ивана имаше болки на стомакот, нагон за повраќање, не пратија на Инфективно, ама јас работев 35 години на ортопедија, на анестезија и замолив во Ургентен добро да ја прегледаат, ја пратија на гастро, ѝ направија ехо, им беше сомнително, акутен абдомен, нешто акутно, треба итно да се реагира. Ѝ рекоа – имаш темпирана бомба, мора да лежиш во болница. Па бевме на гинеколог, гинеколошки сѐ беше добро, направивме лабораторија, имаше високи вредности, еден млад лекар ѝ рече дали можете да одите со овие резултати во „8 Септември“, реков не, јас сум работела тука, ако може тука да биде хосптитализирана. Ја хоспитализираа околу 1 часот ноќе, почнаа со терапија, па јас го викнав син ми да ме земе. Одев да ја видам секој ден, нејзе секогаш ѝ беше во мисла Катја како е.

Што рекоа лекарите, од што се болките, праша обвинителот.

– Лекарите рекоа дека од удар се прави хематом внатре во абдоменот, а кога хематомот се разградува тоа е многу акутно. Советуваа да остане, рекоа некогаш може да се минути во прашање да мора да ја отвараат и да интервенираат.

Обвинителот праша каде била Катја во тие денови.

– Ивана беше 4 дена во болница. Еден или два дена сестра му на Стојанче остана кај нив дома за да ја чува Катја и да ја носи во школо. Претпоследниот ден ја зедов од школо, купив нешто за јадење за Катја и за Стојанче, а Цветанка ја однесе Катја кај Стојанче дома. Последниот ден отидов со сестра ми во болница и дознав дека Стојанче ја турнал Ивана по скали. Отидов, беше празната соба, дојдоа Ивана и главната сестра, прашавме што е работата. Нѐ внесоа со Ивана во една соба, дојде и полиција. Кажаа дека Стојанче бил на посета, излегле на влезот на одделот, се расправале, сакал да ѝ ги земе телефоните за да види со кого комуницира. Самата Катја кажа дека Стојанче ја турнал, а ги видел и еден болничар. Ја турнал по скали пред Катја. Болничарот се стрчал да ја прифати Ивана и веднаш ја снимиле дали има скршеница, а Катја ја прибрале сестрите. Катја им рекла на сестрите дека во претходниот ден Стојанче ја заклучил и отишол да вежба. Ја прашале дали сака да јаде, рекла дека досега јадела само тоа што ѝ го купила баба ѝ, претходниот ден. Била гладна. Додека биле зафатени со Ивана, Стојанче се вратил во болницата, ја зел Катја и избегал. Ивана беше многу исплашена, дојдоа од социјално, Ивана само велеше Катја да ја најдете. Стојанче беше недостапен на телефон, полицијата го бараше. По еден саат се јави Цветанка, рече дека Катја е со Стојанче. Тогаш Ивана се смири. Другиот ден бараше на своја одговорност да ја напушти болницата, иако ситуацијата со стомакот не ѝ беше средена. Ја однесовме со сестра ми Ивана во нивниот стан, Ивана пред врата ни рече да си одиме, ако е Стојанче дома да не направи проблем.

Во понатамошниот исказ мајката Љубица рече дека нејзиниот сега покоен сопруг се посомневал дека Стојанче шмрка дрога, но Ивана негирала. Таа рече дека пред Нова година дознале дека полицијата го фатила Стојанче на Партизанска со дрога, марихуана и хероин, но Ивана не кажала им кажала за тоа.

Љубица додаде дека Ивана им раскажувала на родителите дека Стојанче имал тешко детство, со семејно насилство.