Малите подморници можат да предизвикаат глобален хаос

Додека вниманието на светот е насочено кон воздушните напади и ракетните закани, најголемата опасност за бродскиот сообраќај во Ормускиот теснец можеби се крие под површината на морето.

Британските медиуми, кои внимателно ја следат ситуацијата во Персискиот Залив и конфликтот меѓу Иран, САД и Израел, предупредуваат дека иранските мини-подморници од класата „Гадир“ претставуваат сериозна и тешко открилива закана.

Станува збор за мали, но исклучително ефикасни подморници, тешки околу 120 тони и долги околу 29 метри. Нивната големина им овозможува да оперираат во плитките води на заливот, на длабочина од околу 30 метри – услови во кои поголемите подморници имаат ограничена ефикасност.

- Advertisement -

Дополнителен проблем за нивно откривање претставуваат природните карактеристики на теснецот – матната вода, густата навигација и бучавата од нафтената индустрија. Сето тоа создава идеална средина за прикриени операции.

Според анализите, овие подморници можат да извршуваат торпедни напади врз танкери, но и неоткриено да поставуваат морски мини, особено во ноќни услови. Токму минирањето на морските патишта се смета за најголема закана, бидејќи нивното отстранување може да трае со недели и да предизвика сериозни нарушувања во глобалната трговија со нафта.

Покрај класата „Гадир“, Иран располага и со поширок поморски арсенал. Во него влегуваат подморниците од класата „Фатех“, опремени со подобрени сензори и торпеда, мини-подморниците „Наханг“, како и три дизел-електрични подморници од класата „Кило“, набавени од Русија во 1990-тите.

Иако овие поголеми платформи имаат поголем капацитет, тие се помалку погодни за дејствување во плитките води на теснецот. Сепак, сите можат да носат торпеда и морски мини, што дополнително ја зголемува заканата.

Во арсеналот се споменува и поновата подморница „Басат“, за која засега има ограничени информации.

Освен подморниците, Иран користи и други асиметрични тактики – борбени нуркачи за саботажи и брзи чамци натоварени со експлозив, кои можат да се користат како „камикази“.

Според експертите, целта на Техеран не е директен судир со големите воени сили, туку создавање хаос во клучниот енергетски коридор. Дури и ограничени операции би можеле да го забават или блокираат протокот на нафта, што веднаш би се почувствувало на светските пазари.